Vroege bewoners

De oudste sporen van menselijke aanwezigheid bij Schokland dateren van zo’n 10.000 jaar geleden. Het waren jagers/verzamelaars zonder vaste verblijfplaats. Vanaf circa 4.500 voor Chr. was er sprake van een meer permanente bewoning. Het landschap moeten we ons in die tijd voorstellen als een laaggelegen veengebied met hier en daar wat moerasbos. Een aantal keileemverhogingen en rivierduinen staken boven het vlakke land uit. Op slechts enkele kilometers van elkaar stroomden de rivieren de IJssel en de Overijsselse Vecht richting zee. Vooral de keileemopstuwing aan de oostkant van het latere Schokland was een aantrekkelijke vestigingsplaats. Archeologen hebben op deze plek onder andere resten prehistorische boerderijen in de bodem teruggevonden. De keileemhoogte lag toen direct aan de oever van de Vecht en de hoogste delen waren geschikt om te wonen en om graan te verbouwen. Er was voldoende ruimte om vee te laten grazen. In de omgeving kon worden gejaagd op edelherten, elanden, bruine beren, bevers en eenden. De rivier zorgde voor schoon drinkwater en er was vis in overvloed. Verder bood de rivier goede transportmogelijkheden. Een langzame stijging van de waterspiegel zorgde voor een uitbundige moerasvegetatie. In de loop van de tijd ontstonden hierdoor dikke lagen veen. Door de veengroei raakte de rivier langzamerhand verstopt en groeide dicht. Ongeveer 1500 voor Chr. groeide rond het latere Schokland een dicht moerasbos en het land was zo drassig geworden dat het vrijwel niet meer begaanbaar was. De keileemhoogte verloor zijn aantrekkingskracht en werd verlaten. Door het vrijwel ontbreken van archeologische vondsten wordt aangenomen dat het gebied na die tijd nog maar spaarzaam door mensen werd bezocht. Pas in de middeleeuwen was er weer sprake van bewoning.

Prehistorisch skelet opgegraven bij Schokland